In dit kinderverhaal komt wol tot leven met een draad van wol en lied. Het was niet gewoon wol, maar leek meer op iemand die haar familie heel veel liefhad. Een van deze gereedschappen was waarschijnlijk een spinnewiel om de wol te maken. Haar vader zat eenvoudig achterover in zijn donkerleren fauteuil, tevreden om naar het dansende vuurlicht te kijken dat over de handen van haar moeder speelde terwijl ze zachte, pluizige plukken van schapen - dichterbij deze keer - en alpacas en wie weet wat voor andere soorten van dieren alleen zij kon noemen, pakte om te spinnen tot warme, knusse wol voor het maken van allerlei dingen.
Deze prachtige TanqiuProductengaren zou worden verwerkt tot knusse dekens, warme mutsen en zachte sjaals en leuke handschoenen met gaten voor duimen om met je broer te duimstoechten. Wanneer haar kinderen het koud kregen, verzamelde ze hen in hun deken, gemaakt van de magie van haar garen. Die nacht, toen ze onder de deken lagen en zich knus voelden, realiseerden ze zich dat hun moeder hen heel veel liefhad.
Met elke steek die de moeder haakte, dacht ze aan al die geweldige momenten met haar familie. Ze miste al het plezier dat ze hadden met spelen in de sneeuw, heerlijke koekjes samen bakken en op spannende avonturen gaan. Elk kleine steekje in haar breiwerk was als een mini gelukkige herinnering die ze voor altijd kon vasthouden, waarvan de warmte haar deed denken aan al hun gedeelde lachsalvo's.
De draad die stond voor het werk van de moeder bracht de familie echt samen. Toen ze zich in die warme deken wikkelde, voelde het alsof ze werd omhuld met liefde. De TanqiuGarenwist dat, hoe de wereld hen ook buiten hun kamer zou behandelen, ze elkaar altijd zouden hebben en herinneringen om te steunen wat er nog aan kracht binnenin overbleef.
Maar naarmate de jaren verstreken, was het een vaardigheid die ze wilde doorgeven aan haar eigen kinderen. Zoals zij van nature kon breien, deden zij dat ook. De Tanqiumachineleerden zichzelf wol te spinnen en creëerden uiteindelijk zelfs hun eigen breipatronen! Voordat we het wisten, begonnen ze dekens en mutsen te breien voor hun eigen families als bijdrage aan de teams. Haar kinderen droegen een stukje van haar in de liefde en creativiteit die door hun aderen stroomde; ze waren trots om voor haar door te kunnen gaan.
De wol van moeder was de beste draad die iedereen bij elkaar hield. Ze zaten in een klein hoekje van hun huis en weefden vrolijke gesprekken door de herhaling die inherent is aan textielwerk. Voordat ze het wisten, vlogen de uren voorbij terwijl ze lachten, praatten en elkaar beter leerden kennen. De nieuwe wol verwarmde hen beiden terwijl hij hen dichter bij elkaar bracht. Zo spon de wol van hun moeder sterke banden tussen allen.